Zühre'ye

 Aşk bazen iki kişiliktir. Yaz bazen biraz serindir. Dünya öyle küçük, öyle şirindir. Anında O'na da aşık olursun. - Belki de aşk; sen, ben ve Şirin'dir. - Aşk her zaman güzeldir. Lakin kış nadiren ılıktır, senindir. Ta ki sen seversen dünya iyidir. Aslen yerli değildir, elde bakidir. Yanına yaraşan, küçük bir gülümsemedir.

  2. Bölüm - O.     Evden kopuk bir hayatı vardı. Kaç tane okul değiştirdiğini, kaç yurtta kaldığını, kaç il değiştirdiğini bilmiyordu. Dışarıdan görenler onu serseri olarak tanırdı. Şimdiye kadar yaşamış olduğu hayatında hep ailesi için çabalamıştı. Babasından uzaktı belki ama annesine çok saygı duyardı. Kadınların bir ailede sadece çalışan olarak değil bir neşe kaynağı olduğu düşüncesine kapılırdı annesini görünce. Ablasına ise her şeyi anlatırdı. Çoğu kez içine attıklarını kendi havuzunda öylece bekletirdi. Hiç ortaya çıkmayacak şekilde hep turşusunu kurardı. Kısa saçları, hayatı uzun değil de kısa yaşamayı sevdiğini anlatırdı. Küpe takmaz, bilekleri bileklik dolu olurdu. Okulunu çok severdi. Bir türlü bitmek bilmeyen okulda tatilin ipini çekerdi.   Yaz tatilinin ilk ayında eve dönen Şeyma, annesinin hastalığını öğrendi. Hüznünü her zamanki gibi içine attı. Ama bu kalbine kolay sığacak bir acı değildi. Hep annesinin yanında oldu. Desteğini, annesinin has...

  5.Bölüm – Kapıdaki düşman     …     Meyonia, denizden yükselen güneşe doğru baktı gözlerini kısarak.   -        -    Çok bilgesin, Priamos dedi. Ama geleceği hiçbir zaman göremezsin.   Meyonia son sözlerini söyleyip barakasının yolunu tuttu, arkasına bakmadan yürüyordu. Truva Kralı Priamos’un sözlerini aklına kazımıştı. Ancak bu sözler geçiciydi. Priamos ise şaşkınlıkla kızın gidişini izliyordu. Herhangi bir krala özgüvenli sözleri söyleyip hiçbir şey olmamış gibi çekip giden bir kadın görmüştü hayatında ilk kez Priamos. Ama Paris, Sparta’dan Helen’i kaçırdıktan sonra kadınlara olan saygısı daha da artmıştı. Savaş, bir leopar gibi sessiz adımlarla geliyordu.   Truva’da savaş hazırlıkları devam ediyordu. Diğer kentlerden gelenler her konuda onlara yardımcı oluyordu. Kent meydanında artık tüm Anadolu’ya ait her şey görülebiliyordu. İnsanlar birbiriyle kaynaşmış, kültürler meydanda birbirlerine ...

  ESİR Ertesinin zamanı geldi, imkansız. Günler adeta yaz esintisi.   Esir zaten güllerim, incelerde Gazeteler asi, yardakçıları eşkıya.   Eğer zordaysa garip insanlar. Gelsinler, açık yaldızlarım ebedi.   Efkarlı zahir, gelmedi isyankar. Gecenin alnında yıldızlara esnaf.   Ekiyordur zaaflarını gönlüne içtenlikle. Galiba amaçsız yürüyordu, eğinik.   Ensemde zarlar geziniyor, inatla. Gelen ani yazgı, ezbere.   “Ey zat“. Gürlesem, insafsız. Gammazlar anında yakın Eşref’e.   Eskiden zaten, gürz isteyen. Gayrı aksırır, yürüyemez, esner.   Evvela zürriyeti galip ilelebet. Gitsin anlatır yüreğindekileri, etek.   Ekşi, zokaya geldi inanmaz. Gecekondusu alevlerle yanar, ezilmez.   Elekten zıplasa, geçemez iğneden. Gıcırdar askısı yapamaz eğitilmeden.  

  Bekleyiş Dündendi razılığım, Yoncaları toparlamıştım. Gökyüzündeki sarılık gitmişken, dedim. Mehtabı selamlayayım.   Yoktu, habersizdim ondan. Hangi yıldıza sorayım? Açıkçası alınmıştım. Halbuki onu beklemiştim.

Bakış Açısı   1.Bölüm    -  Sen.   - Ne yapıyorsun sen balkonda? - Korktum, niye bağırıyorsun? - Bağırmıyorum, o elindeki ne? - Ne varmış be elimde? - Sigara var. Hani içmiyordun, yalancı. - Çok içmiyorum ben. - Annem olsa çok kızardı. - Olsa kızardı, doğru. - Bugünleri de atlatacağız. Neyse evde oturacak yer yok. Şu an burada annemin olmasını çok isterdim. Sen de yardım et hadi. Bir ev dolusu misafir var. Babam ne zaman gelecek? - Cenazeyle ilgilenip gelir birazdan. İkindi olacak neredeyse. - Gelince babam görmesin o zaman paketi. Sakla bir yerlere. Üstünde de taşıma. - Abartma abla, bugün içmeyeceğim de ne zaman içeceğim? - Tamam, ne yaparsan yap. Şey, bir şey soracağım. Bu minderler nerede sen biliyor musun? - Abla ben evde mi duruyorum, nereden bileyim! Yatak odasına falan bak, diğer odaya bak. - Yatak odasında nerede olacak Şeyma? Yatağın altında mı? - Aslında iyi fikir değil. Bir bak istersen, bizimkilere hiç be...

  Var olmak Gecenin soğuğunda sabaha kadar mehtabı seyredebilirdi. Parmakları toprak içindeydi. Zambak kokularını da alabiliyordu. -           Artık bırakmalısın, dedi mezarın öteki tarafındaki ses. O hala bakmaya devam etti. Mehtabı değil beni bırakmalısın, dedi yine aynı ince ses. -           Hayır, bırakamam, çok güzel. Hem söz vermiştim sana. -           Ne söz verdin, diye sordu sesin sahibi kadın. -           Mehtaba her baktığımda seni hatırlayacağım dedim. -           Ama bu sözü bana yıllar evvel verdin, unutamadın mı? -           Unutmak mümkün değil ama alıştım. -           Peki, o geceyi hatırlıyor musun? -       ...

  4. Bölüm - Bir kadın uğruna … Onun için lanetler okudu. Gyges elindeki maden şarap kadehini uzaklara fırlattı. Bunu duyan Truva sakinleri o yöne doğru baktı, sonra yine şenliklerine geri döndüler. Gyges’in bile elinden hiçbir şey gelmiyordu. Meyonia’yı sanki dünyada en çok o, kaybetmek istemiyordu. Kralın ömrü uzun olsun (!). Gyges ve Meyonia’yı uzun yıllar sonra buluşturmuştu ama bir savaşta olduğu için hiç kimse bu buluşmaya" harika" gözüyle bakamazdı. Fırlattığı kadehi umursamayan Gyges, yenisini istemek için bir hizmetçi kadına doğru yol aldı. Gyges için biraz önceki sohbet bitmişti. Meyonia bunu anladı ve daha fazla keşif yapmak için şehir meydanına doğru gitti. Şehir gizli tüneller sayesinde herhangi bir kuşatmaya yıllarca dayanabilirdi. Bu şehir yıkılmaz bir kaleydi. Meyonia’nın tüm şehri incelemesinin sebebi savaşın kısa zamanda kazanıp eve dönebilecek miyim sorusuna cevap aramaktı. Güvenilir surlara, sahip olduğu tünellere, görkemli giriş kapılarına bakılac...

  Bu gece burada bir kişi ölecek ya sen ya da ben. Bu gece buradan bir ceset çıkacak belki soğuk belki de kızgın alevlerle, O gece olduğu gibi ya kederli ya da sevinçli ama şaibeli, Bu gece burada bir kişi olacak yaşayan ve var olan.   Bu gece burada bir kişi ölecek ya sen ya da ben. Ya sen silip beni gideceksin ya da ben unutup seni sahnede kalacağım. Yine her zamanki gibi beni oradan seyredeceksin, oturma sıralarının arasından kimsenin yüzünü fark etmediğim koltuklardan bana bakacaksın. Ama bana baktığını göremeyeceğim çünkü bakmak ile görmek arasındaki ince çizgiyi hala göremedim. Ben hala sahnede kalacağım da sen ne yapacaksın, ben söyleyeyim yine o koltukta oturacaksın; ilk önce yönetmenlik yaparsın sonra kimse senin bilmiş sözlerini dinlemeyince seyirci olarak kalacaksın. Bu gece buradan bir ceset çıkacak belki soğuk belki de kızgın alevlerle, sen bu terk etme konusunda yeni değilsin anladığım kadarıyla. Pek sakin, pek soğukkanlı davrandın belli. Ama soğukluğ...

  TANIM   A: A dostum hoş geldin, nasılsın? (Kahve içerken seslenir) B: Selam, naber? A: İyidir, oturuyoruz öyle, sohbet muhabbet. B: Güzel, Allah muhabbetinizi arttırsın. A: Eyvallah, otur şöyle ben sana bir kahve söyleyeyim. B: Sağ olasın. (Otururken) A: Aklıma gelmişken abi sana bir soru soracağım, biz işin içinden çıkamadık. Daha doğrusu istediğimiz cevabı bulamadık. B: Allah Allah, neymiş ki bu? A: Abi şöyle, gerçek aşk nedir sence? B: Gerçek aşk nedir? Hmmm. A: Aynen öyle abi. B: Benim aklıma gelen ilk şey, onun aklından hiç çıkmaması. A: Nasıl yani abi, biraz açar mısın? B: Tabii. Bir kadınla tanıştığın zaman aklına gelen odur, misal ismi Eda olsun. (Birbirlerine bakarlar.) O kadını gördüğünde gözlerinde Eda’yı ararsın. Ona o, Eda’ymış gibi soru sorarsın. Sanki Eda’nın cevap vermesini istersin. Ellerini tuttuğunda onun ellerini Eda’nın elleri sanırsın. Saçlarını Eda’ymış gibi okşarsın. Eline hep o kıvırcık saçları gelsin istersin. Eda gib...

  Karayip Korsanları'ndan   - Az önce kamaramda dinleniyordum. Dışarıda bir ses duydum. Direğin önünde adamlar gemiyi ele geçirmişler. Neler oluyor ikinci kaptan? - İsyan efendim. - Seni iyi duyamadım? - İsyan. - İsyan, demek isyan. İsyancıların sonu nedir bilirsiniz, onlara ne olur bilirsiniz. İsyancılar asılır.

  Son Bölüm Kroisos, sarayının büyük bahçesinde elleri önden bağlı bir şekilde ölümü bekliyordu. Sahip olduğu her şey, ellerinden kayarken gözyaşlarını tutamadı. Bedelinin ne kadar ağır olduğunu anladı şavaşın. Başı yerde, sessizce ağlıyordu. Ama korkmuyordu, sadece üzgündü. Onun için hazırlanan ateşin hazırlanmasını bekliyordu. Ayakta duran düşman askerleri zafer çığlıklarını eksik etmiyordu. Sardes şehri talan edilmişti, Kroisos’un serveti her tarafa saçılıyordu. Şehirde yükselen ateşler, birazdan yanacak olan Kralın ölüm ateşini bastırıyordu. Zengin kralın muhteşem sarayı ateşlerin gölgesindeydi. Kralın duyduğu Perslerin zafer naraları değildi, o halkının çığlıklarını ve geçmişte ölen oğlunun sesini duyuyordu. Ölüm yaklaştıkça oğluna duyduğu hasret azalıyordu. Onun yanına gitmenin sevinci yoktu ama Solon’un dediklerini kulaklarında çınladıkça hüzün, ateş gibi tim vücudunu sarıyordu. Sonra ağlaması durdu, bulutların kapattığı güneşe doğru haykırdı: - Ah, Solon sen haklıymışsın...

  3.Bölüm – Truva’da tanıdık bir yüz … Hüzünlü vedalar insanın yüreğini her zaman vahşi bir hayvan gibi parçalar, yırtar ve midesine indirir. Sevinçli vedalar bile özlem içerir. Veda edecek sevdiği olmayan insanlar her zaman bir özlem içerisindedir. İşte Meyonia bu özlem çukurunun tam ortasındaydı. O gün bir karar vermeliydi ve seçimini yapmıştı. Atlı araba yürümeye başlamıştı bile, geri dönemezdi. Ölümden korkmuyordu aksine ölümü kucaklıyordu. Savaşa şen çocuklar gibi gidiyordu. Nereye doğru yol aldı bilmiyordu ancak tek merak ettiği şey, geri dönebilecek miydi? Hiç bilmediği topraklara günler süren yolculuktan sonra varabildiler. Truva şehri, savaştan daha çok ziyafette gibi görünüyordu. Surlardakiler, doğudan gelen ve buraya yabancı atlı arabaları seyrediyordu. Sevinç çığlıkları atıp zaferi şimdiden kutluyorlardı. Kadınlar, erkeklerini bir daha görebileceklerdi. Ölse ölse bir düşman çapulcusu ölecekti. Çocuklar babalarına kavuşacak, en güzel günler Truva ve kalan şehirle...